Το Απολυτικιον Αγίας Μαρίνας της Μεγαλομάρτυρος

Ομιλία του π. Βαρνάβα Γιάγκου για τη Μ. Βδομάδα

Περίληψη:

Η  Μ. Βδομάδα είναι η συμπύκνωση της ορθόδοξης πίστης. Αναλύοντας το βασικό νόημα και μήνυμα κάθε μίας Ακολουθίας ο πιστός αντιλαμβάνεται τα βήματα που έκανε ο Χριστός προς και για αυτόν και καλείται να τα ακολουθήσει για να «κοινωνήσει» του Θεού και του συνανθρώπου.

2013.04.22.mp3

Βιογραφία Στην Περσία υπήρχε χριστιανική κοινότητα, που οι άνθρωποι της είχαν αμεμπτή ζωή και μεγάλη αυταπάρνηση, έτοιμοι να θυσιαστούν για το όνομα και τη δόξα του Χριστού. Καρδιά αυτής της κοινότητας ήταν ο επίσκοπος Συμεών, παράδειγμα χριστιανικής ζωής. Ο Άγιος Ιερομάρτυς Συμεών έζησε κατά τους χρόνους του βασιλέως των Περσών Σαβωρίου και ήταν προϊστάμενος των Εκκλησιών Κτησιφώντος και Σαλήκ (στη Σελευκεία). Οι Πέρσες έβλεπαν τους χριστιανούς σαν αγκάθι στο μάτι τους. Γι' αυτό και τους διέβαλαν στο βασιλιά Σαπώρ τον Β', με το πρόσχημα ότι είχαν επαναστατικές διαθέσεις. Αμέσως ο Σαπώρ διέταξε να φέρουν τον επίσκοπο δεμένο μπροστά του. Ο Συμεών διαβεβαίωσε το βασιλιά ότι η χριστιανική θρησκεία κάνει νομιμόφρονες πολίτες και όχι ανόητους επαναστάτες. Ο βασιλιάς, όμως, ήταν τόσο προκατειλημμένος εναντίον του, που διέταξε να τον φυλακίσουν. Στη φυλακή ο Συμεών γνώρισε τον Γοθαζάτ (ή Γουζθαδάτ), λιποτάκτη χριστιανό, που αλλαξοπίοτησε για να σώσει το κεφάλι του. Τότε ο Συμεών, με κατάλληλο τρόπο, συγκίνησε και πάλι την καρδιά του Γοθαζάτ για το Χριστό. Όταν το έμαθε αυτό ο Σαπώρ, οργισμένος, αποκεφάλισε τον Συμεών και τον Γοθαζάτ, και επιπλέον άλλους 1150 χριστιανούς από την εκεί Εκκλησία, μαζί με τον πρεσβύτερο Αύδελα. Έτσι, όλοι έδωσαν τους εαυτούς τους, «προσφοράν και θυσίαν τω Θεώ εις όσμήν ευωδιάς» (1. Προς Εφεσίους ε'). Δηλαδή, προσφορά και θυσία στο Θεό, για να είναι μπροστά Του μυρωδιά ευωδιαστή. Την τελευταία στιγμή στο στρατόπεδο των μαρτύρων, προστέθηκε και ο κουροπαλατής του βασιλιά, ονόματι Φουσίκ. Ήταν κρυπτοχριστιανός και όταν είδε έναν από τους 1150 να δείχνει κάποια ταραχή, πλησίασε και τον προέτρεψε να μείνει πιστός μέχρι τέλους. Όταν το έμαθε αυτό ο Σαπώρ, διέταξε να τον φονεύσουν με τον πιο σκληρό τρόπο. Έτσι του έκοψαν τη γλώσσα και στη συνέχεια τον έγδαραν ζωντανό.

ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ

Ηρθε και φετος το Πασχα.Ειναι μια ευκαιρια για ολους τους πιστους  να ξαναγνωρισουμε
τον Θεο,μην αφησετε αυτην την ευκαιρια να παει χαμενη.Με την νηστεια και την προσευχη μπορειτε να καταφερετε τα παντα.Ζητατε βοηθεια απο τον Θεο,παρτε τον σωστο δρομο, τον δρομο της σωτιριας και της αγαπης προς τον Θεο.
<ΚΥΡΙΕ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΕ ΣΩΣΟΝ ΜΕ>

Αγωνίσου, έχε πίστη κι όλα θα πάνε καλά!

 Κάποτε ένας ναυτικός βρέθηκε ναυαγός σ’ ένα ακατοίκητο τροπικό νησί μόνος κι έρημος. Με πολλούς κόπους, χωρίς εργαλεία, εργαζόμενος μόνο με τα χέρια του, κατάφερε να φτιάξει μια ξύλινη καλύβα για να μπορέσει να προστατευτεί κατά την περίοδο των βροχών. Πράγματι είχε μόλις τελειώσει την καλύβα όταν άρχισε να βρέχει ασταμάτητα. Όμως την δεύτερη κιόλας μέρα ένας κεραυνός έκαψε την καλύβα του και την έκανε στάχτη. Ο ναυαγός, που πρώτα δόξαζε το Θεό για τη σωτηρία του, τώρα αναλύθηκε σε δάκρυα. «Γιατί Θεέ μου», άρχισε να λέει και να παραπονιέται για την καταστροφή.

Κι ενώ η απελπισία πλημμύριζε την καρδιά του άκουσε από το πέλαγος το σφύριγμα ενός μεγάλου πλοίου. Σε λίγο μια βάρκα ήταν στην παραλία. «Πώς με βρήκατε σε τούτη την ερημιά;» τους ρώτησε. «Είδαμε, του είπαν, το σινιάλο του καπνού απ’ την φωτιά που άναψες»!
Όταν βλέπεις τα όνειρα, τις επιδιώξεις και τα έργα σου κάποιες φορές να γίνονται στάχτη κι αποκαΐδια, μην απελπίζεσαι. Περίμενε και θα προβάλει ανέλπιστα το υπερωκεάνιο του Θεού. Γιατί στ’ αλήθεια: «Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν» (Ρωμ. 8, 28).

Και μην πεις στο τέλος ότι ήταν τυχαίο!

ΟΤΑΝ ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΑ ΑΦΘΟΝΑ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ

- Η στέρηση, Γέροντα, τονώνει την εμπιστοσύνη μας στο Θεό; Ρώτησε ένας ακόμα επισκέπτης.
- Βοηθάει πολύ. Βοηθάει και στη δοξολογία του Θεού. Όταν τα έχουμε όλα άφθονα, ξεχνάμε το Θεό. Στο Σινά το νερό ήταν ελάχιστο. Από ένα βράχο έτρεχε σταγόνα – σταγόνα και μάζευα τρία κιλά νερό το εικοσιτετράωρο. Το λίγο αυτό νερό το εκτιμούσα πολύ κι ευχαριστούσα συνέχεια το Θεό, πού μου το έδινε. Μ’ αυτό έκανα όλες τις δουλειές. Έπινα, πλενόμουν, έπλυνα τα ρούχα και κρατούσα λίγο και για τα πουλάκια και τα ποντικάκια, πού με συντρόφευαν. Ένιωθα ευγνωμοσύνη για αυτό το νερό. Αργότερα, όταν ήρθα στο Άγιο Όρος, στη σκήτη των Ιβήρων, άλλαξαν τα πράγματα. Εκεί υπήρχε άφθονο νερό. Η στέρνα ξεχείλιζε. Όμως, έχασα κάτι πολύ σημαντικό. Δεν αισθανόμουν την ανάγκη να ευχαριστήσω το Θεό. Στο Σινά βούρκωναν τα μάτια μου από ευγνωμοσύνη για το λίγο νερό, ενώ στη σκήτη ξεχάστηκα απ’ την αφθονία του νερού.
Πηγή: Αγιορειτικές Μνήμες Φωτογραφία: docman

ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΨΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ

«Η ομοφυλοφιλία δεν ειναι ενας σεξουαλικός προσανατολισμός αλλα ενας ΑΡΡΩΣΤΟΣ σεξουαλικός προσανατολισμός. που μαθαινεται δυστυχώς ειτε απο το σπίτι (πανισχυρη μάνα ασθενικός πατέρας) , η στην ηλικία που αρχίζει κανεις να καταλαβαίνει την σεξουαλικότητα και την διαμορφώνει στην σωστή κατεύθυνση η όχι. ειναι ενας τραγικός προσανατολισμός. ειναι μια συμπεριφορά που μπορει να ξεμαθευτη, να θεραπευτη. βεβαια θα μου πης οτι οι ομοφυλοφιλοι εχουν κατοχυρωσει δικαιώματα και θεωρουνται σε αρκετές χωρες το τριτο φυλο. αλλα και η χουντα που αναφερεις (σημ: Βιρμανία) εχει καθιερωσει τα δικαιωματα της, και οι συντεχνίες στην ελλαδα εχουν κατωχυρωσει δικαιωματα, και φυσικα ειναι κατοχυρωμενο το απολυτο δικαιωμα της καταληψης στην ελλαδα. συνεπως δεν σημαινει και πολλα πραγματα η κατοχυρωση. ειναι νομικής φυσεως , οχι ηθικης.
μια ματια στις gay pride πορειες δειχνει την αρρωστεια τους… τι δειχνουν ? την σεξουαλικη ασυδοσία και διαστροφη.
πολλα αλλα σημερα θεωρουνται νομιμα και φυσικα, οπως τα ναρκωτικα, αλλα αυτο δεν παυει να ειναι δραματικο , αρνηση της πραγματικότητας , καταστροφη του εγκεφάλου κτλ.. επισης οι σεξουαλικες σχεσεις με περισσοτερα των 2 ατομα, ολα μαζυ θεωρουνται οκ.
αλλωστε γιατι να μην ειναι φυσιλογικες κατω απο την λογικη των gay? σεξουαλικος προσανατολισμος ειναι και αυτος. το κανω με 3 πχ. οχι με εναν… ολα καλα. τι προβλημα υπαρχει με αυτη την λογικη? κανενα.
αλλα και μόνο την τραγικότητα της αγάπης που δεν ειναι καρπογόνος, που δεν μπορει να δημιουργήση παιδι, ως σαρκα εκ της κοινης σαρκός, να σκεφτη κανεις , καταλαβαινει οτι η ομοφιλοφιλη αγάπη ειναι μια κλειστη αγαπη, ενας καθρεφτης που 2 αλληλοκοιταζονται, που βαδιζουν στον τροπο του υπαρχειν ως θανατος, ως κλειστη σχεση.
δεν υπαρχει κατι τρίτο , το παιδι, ωστε να πορευονται μαζι, η αγάπη να μην ειναι εγωιστική αλλα μια κοινη πορεια και στην πορεια η ολοκληρωση.
δεν ειναι τυχαιο οτι ο θεος ειναι τριαδα και οχι δυαδα.
αλλωστε η εκκλησια την θεωρησε αρρωστεια δηλ αμαρτία και μπορει να την θεραπευση. αλλα και ο βουδισμός , ιδιαιτερα στη χωρα που αναφέρεις το ιδιο την θεωρει, ως αμαρτια και διαστροφη που σε επομενη ζωη θα διορθωθη».
Πηγή: Σχόλιο π. Ιωνά Μούρτου στο ιστολόγιο Άρωμα Ασίας